<p style="line-height:150%"><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2005 </font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年:夏令营,英文报</font></font></span></strong><strong></strong></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%; font-family:"SimSun","serif""><font><font class="">2005 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font class="">年夏,智行基金会在华的第一个夏令营在沪开营。前面讲过,春妮和秋妮一道来沪,我分别给了她俩各</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:"SimSun","serif""><font><font class="">100 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font class="">元钱。很巧,英文《上海日报》在报导该夏令营时写到了春妮。我读到后,就把那篇报导复印下来,带到村里,正好她父母也在,就交给了她。我对她说:“好好读书。等到你长大以后,能读懂这张报纸中写到的自己的英文时,那你就长大了。” </font></font></span> <span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font class="">春妮的父母,或许对她又多了一份期待。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>那年春妮十岁。我不知道,当年我不远千里带到村里给她的那份报纸,如今已经廿岁的她,是否还能找到?我不知道,即使还能找到的话,如今的她是否已经能读懂了那一小段写到自己的英文,找回当年的自己?我只是听说,她的英文不太好,所以没读常规高中,而选择读了艺术高中。所以,我更不知道,她是否一生一世,会不会都读不尽那段英文呢?</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2006年</font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年:天塌下,不留人</font></font></span></strong><strong></strong></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>天有不测风云。</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2006 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>3 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>29 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>日,村里来电说,亚洲已经去世</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2–3 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>天了。这两年共死了两波人了,每年都死十多个人,留下十多个(无病)的遗孤。不久后又得到消息,说雷凤已经住院一周多了。很快,雷凤也过世了。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>这是我一个村里的过路人,在自己极其有限的家访中,亲眼见到的,该村第二对在三个月内两口子双双离世的夫妻,其中这四位死者中,有三人在我到村时都还活着。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>请允许我在下面用刺绣图片,追祭亚洲夫妇,缅怀之。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"> </p> <p style="line-height:150%"><img src="/EditBackyard/EditorData/Photo/2016/Aug/822201622-20B.JPG" width="450" height="554" alt="" /><br /></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>亚洲夫妇不同时期的</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>HIV </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>初筛化验单。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"> </p> <p style="line-height:150%"><img src="/EditBackyard/EditorData/Photo/2016/Aug/822201622-21B.JPG" width="448" height="301" alt="" /><br /></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>亚洲夫妇当年服用的抗病毒药。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2008 </font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年:人去楼空</font></font></span></strong><strong></strong></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%"><font><font>2008 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>7 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月,我最后一次进村,故地重回,斯人已去。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>我又看到了那高高的门庭,可大门紧闭着,门上的春联已经变成了绿色,这是当地的一种习俗。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><img src="/EditBackyard/EditorData/Photo/2016/Aug/822201622-23B.JPG" width="450" height="360" alt="" /><br /></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>门庭依旧,人去楼空。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>透过前院半人多高的砖墙,我又看到了</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>6 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年前自己为亚洲第一次拍全家福的那个门口,斯情斯景,仍然历历在目。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><img src="/EditBackyard/EditorData/Photo/2016/Aug/822201622-24B.JPG" width="450" height="339" alt="" /><br /></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>当年拍全家福的地方,如今任由南瓜蔓延开来。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>我又看到了右侧的那间厨房,其钢筋混凝土结构在村里十分罕见,窗户依稀可辨,当年春妮野菜伴面时用过的酱油瓶和醋瓶,或许还摆在原处?</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>厨房后边的那个楼梯口,仍然固若金汤。我当年就是从那拾级而上,为在房顶上晒麦子的梁班老两口,立照存世的。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"> </p> <p style="line-height:150%"><img src="/EditBackyard/EditorData/Photo/2016/Aug/822201622-25B.JPG" width="450" height="298" alt="" /><br /></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>村头的玉米地里,合葬着的亚洲夫妇墓地。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>如今,亚洲夫妇合葬在村头的玉米地里,而春妮住进了“阳光家园”,秋佳因为有艾滋病不能跟姐姐去,只能由老外婆一家照看。一家人,从此各奔东西,不再团圆。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2009年</font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年,</font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2013 </font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年:“大姑娘”来信</font></font></span></strong><strong></strong></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%"><font><font> 2009 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年春季学期开学后,我收到了春妮托人带到上海的一封信。春妮的字写得比她爸好,是用稿纸写的,一字一格,全文如下:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>高大伯:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"> <span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>您好,春节过的愉快吧!工作顺利吧!家里一切都好吧!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>高大伯,这几年都没有见您,非常想念您。自从爸爸妈妈去世后,家里没有人收留我,我现在居住在阳光家园,星期六回大姨家。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>没有父母的疼爱,是多么难受。每当我看到别人在父母跟前撒娇时,我是多么羡慕啊!在这种情况下,多亏了杜叔叔、梅丽姐(化各)、侯伯伯和其他人的帮助,我这才从阴影中走出来,找到了生活的希望。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>假期我都在大姨家,学校衣服买的少,不够穿,就让大姨买。大姨家的生活也不好,姨父去世好多年了,大姨还要照顾儿女,照顾不来。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>高大伯,我很想见您,有很多话想对您说。我妹妹在二姨家。写到这里,心里难受极了,其他的就不说了。我还有个要求,就是您常给我写信,保持联系,寄信寄到我梅姐姐那也行,寄上蔡县阳光家园也行,寄上蔡县芦岗乡XX村八组(也行)。还有下一回给我写信,寄一张您的名片;等待着您的佳音。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>最后祝高大拍:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>身体健康!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>工作顺利!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>万事如意!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>心想事成!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>春妮2009年2月6日</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>春妮在信中的第一句话,跟秋妮当初给我写的信,跟所有村民给我写的信,都一模一样。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>信中可见,春妮的看护人是她大姨,秋佳的看护人是她二姨。“按理说”,亚洲夫妇都不在后,两个女儿应由男方的亲属继续抚养,可如今却由女方的亲属当“看护人”。这不是说,女方的亲属家境好,没有那个病,不是的。双方亲属的家境都不好,都有那个病。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>雷凤性子刚烈,刚烈到什么程度呢?当她被艾滋病困着时,如困在牢笼中,她一筹莫展,又无计可施,有一次竟急得在地上直打滚,只恨自己无法战胜这病魔。这样的儿媳妇怎么会听婆婆的?而亚洲又不“主内”,故婆媳关系一直处不好。这有两点可佐证,一是我进出亚洲家很多次,娘家人就都见过两回了,可从未见过亚洲的母亲和家里人登门露过过面;二是亚洲夫妇俩过世后,两个小孩的看护人都是雪凤娘家人,而不是我从未见过的亚洲本家人。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>春妮想见我,可我没有翅膀,一时见不到她。既然如此,写信总是可以做到的。那么小的一个姑娘,那么丁点的一个要求,我没有理由做不到。(注:这就是春妮和秋妮的不同,秋妮是永远不会提到让我给她写信的。这点我在下面还要再提到)春妮在信中,告诉了我给她写信的三个“门路”,一是由“梅姐姐”转,二是寄往上蔡阳光家园,三是寄往她大姨家。等我把她的这三条路径“研究”了一番后,竟然发现这三个“通讯地址”没有一个自己能够顺利投寄。小姑娘初涉人世,当然不会考虑到那么多。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>首先是“梅姐姐”处,可我有边没有她的名片和通讯地址。我知道,其办公室几经变迁,而无论新地址还是旧地址,我都没有,尽管早期的两处办公室我都知道能“找上门去”,却从未注意过其“通讯地址”。况且,我也没有她的电话,只有武书记的电话,但接信的当天又不在手边,故一时“此路不通”;</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>其次是“阳光家园”,春妮告诉我寄往</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“上蔡县阳光家园”。据</font></font></span><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>我所知,上蔡至少有两个“阳光家园”,一是“芦岗乡阳光家园”,二是“邵店乡阳光家园”。春妮跟我说的是</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“上蔡县阳光家园”,应该指的是所谓</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“芦岗乡阳光家园”,但属县级规模。这是当地最早的“阳光家园”,由一家养老院改扩而成。温家宝最先去的就是在芦岗的这家“阳光家园”,后来他又去了在邵店的“阳光家园”。这是我不如温家宝的地方,我只去过在芦岗的“阳光家园”,但我比温家宝去得早,尽管不过是早几天,但早一天也是早,这是我可以聊以自慰的地方。既然</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“上蔡县阳光家园”应该特指的是春妮所在的这一家,尽管没有准确的地址信息,如芦岗乡XX村几弄几号,但连温家宝都去过的地方,当地邮局的人应该知道在哪儿,把信送到应该不成问题。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>最后是“大姨”处。原本在我看来,这是最可靠的通讯地址了,况且她已经告诉我她大姨在“芦岗乡XX村八组”,可小姑娘忽略了一点,没告诉我她大姨的“大名”,虽然“尊姓”我我知道,可以我对当地农村的理解,如果我把信写到该村,写的是春妮的姓名,你那么小的一个姑娘,又不是本村土生土长的,谁知道你啊,故此路亦“不通”。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>如此梳理下来,如果当天我要把信寄出去的话,就只剩</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“阳光家园”这条路了。可这又是一个信件“丢失风险”最大的地方。无奈,我当时急着要把信发出去,只能冒一次险了。为了减少信件“丢失”的风险,我在信中只写了</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>八个字。我想,你总不能说这八个字就有“敏感信息”,不让小孩子读吧?该信全文如下:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>春妮:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>好好学习,</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>快快长大!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>高燕宁2009年2月26日</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>又及:请你告诉我你的详细的通讯地址(包括邮编,收件人姓名)</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>当然,按春妮要求,信中夹有我的一张名片。结果,“道高一尺,魔高一丈”,大约一两个月后,我的信竟被原封不动在退了回来,上面贴着邮局退信用的那张常见的小白纸,在第三点上打了个勾,而这个第三点的原文是:“查无此人。”</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>所谓“阳光家园”,只照耀着政治的阳光,而宪法之光根本就照不进去。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>收到退信时的我,当年一时已无力设法重寄,第二年就病倒了,此信便耽搁了下来。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%"><font><font>2013 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>5 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>13 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>日,春妮从上蔡给我发来了一封信,字跟上一封信好了许多,已经达到了现在的孩子写字的最好的水平了。全文如下:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>亲爱的大伯:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>您好!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>很久没有和您联系,很是挂念。我现在已经初三了,还有四十天就要中考了,可是我的学习成绩还是很不理想,特别是英语,我不知道该怎么办才好?我非常苦恼。我想,我是考不上我们这最好的高中了。所以,我想,如果考不上的话,那我就去上中专,考大专,先学一门能够养活自己的技术。当然,在这四十天里,我也一定会好好努力学习的。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"> <span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>上次,您送的衣服,我都收到了。可是,里面没有我的尺码,所以那些衣服都让我妹妹穿了。您可能不知道,我现在都长一米六的个头啦,说不定都到您肩膀上了,已经是个大姑娘了。还有妹妹,她也一切安好,个子也长高了,就是很瘦。她学习也很努力,也很乖,很听话,所以您不用担心,我会照顾好妹妹的。好了,就写到这里吧!回信的话,就送到阳光家园吧,最近我会在那。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>最后,祝您身体健康 </font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>工作顺利</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>万事如意</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"> </span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>春妮2013年5月12日</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>从信上看,春妮的性格像她妈,人利落聪明,是个自己拿主意的人,这从信的第一段中可以看出这一点;她个子高桃,像她爸,从信的第二段中可以猜到这一点。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>下面我想从春妮信中的一句话,来说说我对她性格的理解,该话如下:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>您可能不知道,我现在都长一米六的个头啦,说不定都到您肩膀上了,已经是个大姑娘了。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>春妮与秋妮,都是十岁左右在短短三个月内连失双亲,但两人性格迥异。虽然我照片中的秋妮多在痛失双亲后,而春妮却在痛失双亲前,如果仅从两人的照片来看,显然“不可比”,但拿两人都痛失双亲后写的信来读,却是可比的。而当信中的性格与照片中的性格有一致性时,可反衬两人照片中的性格因为具有“连续性”而变得可比起来。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>春妮在信中</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“有个要求”即给她写信,跟她在照片中给人的明快感是一致的。秋妮无论在信中,还是在照片中,都不会这样“提要求”,也没有这种明快感;</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>春妮在信中说</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“(我)已经是个大姑娘了”,跟她在照片中给人的上扬感是一致的。秋妮无论在信中,还是在照片中,都不会这样“张扬”自己,也没有这种上扬感。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>性格决定风格。我相信这两个姑娘都是有胆识的,但一个内敛,实在,体现在照片中是沉与默;一个外向,明朗,体现在照片中是上扬感。从个性发展上看,秋妮以后或更倾向于“集体主义”(家本位)的色泽,春妮则可能更倾向于“个人主义”(个本位)的色调。秋妮的性格可能接了她爸,而春妮的性格则显然接了她妈,比如她提给她写信的这个要求时,在小姑娘心里,既然我都给你写信了,当然也可以要求你给我写信啊,不是吗?这种人性上的平等感依稀可辨,而这种平等感,源于她对“大伯”理会,或对什么“专家”“教授”的不甚理会。一般小孩岂敢如此“不理会”,但春妮敢,这便与她妈妈的敢做敢当连在了一起。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>这两位当年的小姑娘在性格中不同的“自在感”,随着时间的推移,或将导致其思维方式的更多不同,甚至是方向性的不同,但很遗憾,本文已不再往下追溯了。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2015 </font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年,</font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2016 </font></font></span></strong><strong><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年:妹妹辞世,姐姐高考</font></font></span></strong><strong></strong></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%"><font><font> 2015 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年春,智行基金会在上蔡举办一年一度的春节聚餐会时,春妮和秋佳姐妹俩都参加了,可当时秋佳的眼睛已经几乎都看不见东西了。同年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>7 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月,杜聪带着秋佳上武汉去看桂希恩(后述)。同年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>9 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月,在秋风乍起时,在刚刚不能穿单衣的时候,秋佳离世而去。以上短短的几句话,我是从三位知情人分别告诉我的消息中,一点一点地“积攒”出来的。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>最先告诉我秋佳过世消息的是杜聪。十年来由于工作压力和身体不适,我已经不太有机会再像以前那样跟杜聪在沪见面了,无论是到他住的宾馆去,还是我生病后他所提议的他到我家的附近来,我都感到体力不支,精力不济,而杜聪又不太愿意在电话中说事,所以双方联系“几乎为零”。尽管如此,在我看来具有超凡沟通能力的杜聪,仍有本事将我两次给乖乖地“钓”出来过。其本领,就跟人们不时见到的“钓鱼执法”不相高下,只不过我称之为“杜聪垂钓法”罢了。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“杜聪垂钓法”之一在“故事</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>16 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>”中展示,本节要讲的是“杜聪垂钓法”之二。</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2016 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>11 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月,杜聪为我们艾滋病课程讲“男男防艾”和“中原助学”两次课。一天,他给跟他联系上课事宜的课程老师的手机,发了一条短信:“秋佳过世,想跟高老师谈一下她的情况。”让那位老师问我,能否在他来校上课时见面谈一下。在此之前,可能已经说过一万个“不方便”的我,这次的回答只有一个字:“好。”所以,才有了上一段文字的最初雏形,引出我对秋佳时隔十多年后的主动打听。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>秋佳</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2001 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年生人,按对</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>21 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>世纪的标准说法,本世纪是开始于公元</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2001 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年,而非</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2000 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年。所以,伴随着这个我们天天歌颂着的</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>21 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>世纪的钟声,一道来到人世的小秋佳,</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2015 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年过世时,年方二七,芳年十四。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>秋佳人小志大,她的聪明让村里人交口称赞。</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2016 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>6 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月中旬,因为我忘了当地小学是读五年还是读六年,跟比秋佳大近十岁的秋妮询问此事时,不料说着说着,竟说到了秋佳。全部对白如下:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>问:你们以前读小学时有六年级吗,还是只读到五年级就上初中了?</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>答:好像有上很多上五年级直接升初中的。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>问:对了,你小学读了几年级啊?</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>答:我有上六年级。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>问:同一所小学,有读五年,有读六年,大出所料?</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>答:高叔叔,那应该是五年级学习非常棒,直接升初中就可以的。是春妮(的)妹妹直接升初中了嘛?我听别人议论说她妹妹学习挺不错的!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:楷体"><font><font>高:我也听春妮说过,她妹妹学习是挺不错的。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>这位曾在原上海医科大学的学生食堂里一口气吃掉了</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>个大鸡腿的小秋佳(那年她才</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>3 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>岁),这位曾在上蔡县王营小学只读了五年就直升初中的小秋佳(那年她</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>12 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>岁了),就这么早早地追随自己的爸爸妈妈而去了。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>请允许我用下面两张照片,回首秋佳短暂而以求的一生,追思之。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><img src="/EditBackyard/EditorData/Photo/2016/Aug/822201622-26B.JPG" width="450" height="667" alt="" /><br /></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>小秋佳捧着父母当年的献血证,在玩着。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%;font-family:"SimSun","serif""> </span><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>那是在</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:"SimSun","serif""><font><font>2004 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年夏的那次家访中,我跟亚洲说想拍一下他们当年的《献血证》,亚洲拿出来了,拍完后暂时就放在原地。咳嗽过后的秋佳,将高耀洁给我带着的一小盒牛奶喝完后,不知是不是因为传说中牛奶的镇静作用,她安静多了,也恢复了精神。于是就蹲地那,摆弄起父母当年的《献血证》来,翻来覆去自己玩。她并不识字,或许还不明白这本《献血证》对她全家来说,到底意味着什么;跟如今的自己,有什么联系,但她手捧《献血证》的那个不语样子,她透出庄严的神态,你能说她对此没有一点感觉吗?你能说她就以为,那也是一种“玩具”吗?当她把父母当年《献血证》撰在自己的手中时,无形中就穿越了时空,天生聪颖的她似乎感觉到了什么。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><img src="/EditBackyard/EditorData/Photo/2016/Aug/822201622-27B.JPG" width="397" height="279" alt="" /><br /></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>一家四口,三本艾滋病治疗证,而打开着的这一本,正是专属于小秋佳的。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%"><font><font> 2002 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>6 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月我进村时,当年才</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>1-2 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>岁的小孩,如今已经读初中了;当年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>7-8 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>岁的小孩,如今要参加高考了;当年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>10 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>岁出头的小孩,如今读中专的已经毕业了,读大学的也快毕业了。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size: 14.0pt;line-height:150%"><font><font>2016 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height: 150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>6 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月,当我重新读到春妮</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2009 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年让我给她写信的那封信时,已经时隔七年了。我埋怨自己当年的“拔苗助长”,不慎将信寄往了“阳光家园”,结果让这一回信一下了给耽误了七年多,至今竟然还没有着落。心想,都七年了,连一封信都没回成,真气人。不行,得补上!但如今,显然就只剩春妮当时说的“梅姐姐”通讯方式这最后一条联系的路径了。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>于是,我翻箱倒柜,满世界找武书记的电话。先打了一个手机,通了,错了。再打一个,对了!真后悔,还不如七年前就打这个电话,也不至于拖到了今天。我跟武书记已经五年未见面了,但一通上话,我却跟他说了春妮来信,自己回不成信之事,问他知道是否知道春妮。他说不知道。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>“亚洲和雷凤的大女儿啊,就住在村的南边。”我说。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>他说不知道。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>“离冬子家很近,旁边就隔着一条大水沟。”我又说。</font></font></span></p> <p style="text-indent:28.3pt; line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family: 宋体;"><font><font>他还是不知道。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>我明白,这不属于“官僚主义”的范畴。智行基金会在上蔡助学人数成千上万,虽然每一个都经他的手,但他不可能每一个小孩都对得上号。最主要的原因是,这户人家当年不是他陪我去的,所以自然不可能记得。而当年我们一道走过的每一户人家,他每一个小孩都记得清清楚楚!</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>既然如此,那就不说春妮吧!于是,我说起了秋佳,话刚脱口“秋佳我知道!”武书记马上说。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“春妮就是秋佳的姐姐啊!”我说。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>“哎,这就对上了!”绕了一个大弯,武书记终于想起来了。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>号是对上了,可武书记手边并没有春妮的联系方式,而那天不巧又是星期六,要等到下周一“梅姐姐”来上班时,才能要到春妮的联系方式。周一,“梅姐姐”来上班了,她自然知道春妮的联系方式,但担心电话口述有误,她说发电邮给我即可。同时她告诉我,春妮在读艺术高中(这点跟杜聪跟我说在“在读大专”有出入,考虑杜聪记忆有误),今年参加高考。我一算日期,春妮明天就要参加高考了,而我拿起听筒拨能武书记电话的那一天,竟然是</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>6 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>4 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>日!整整</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>14 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年前的这一天,正是武书记陪着我首次进了艾滋村,而当七年前春妮给我写这封让我至今回不了的信时,却正处于我十四年进村的一个时间中点。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>在高考的节骨眼上,我不敢冒然跟春妮联系,生怕有什么闪失。于是回信之事,也就搁置至今,仍未如愿。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>后记:</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>如今,我已经有了秋妮的联系方式,秋妮高考的结果也已经出来了,但在本文完稿时,这一切对我仍然是个迷,虽然我离之只有一步之遥。</font></font></span></p> <p style="line-height:150%"> </p> <p style="line-height:150%"><span style="font-size:14.0pt; line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>高燕宁一稿于</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2013 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>12 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>12 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>日,修订于</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>2016年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>年</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>6 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>月</font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%"><font><font>29 </font></font></span><span style="font-size:14.0pt;line-height:150%;font-family:宋体;"><font><font>日</font></font></span></p>